سایکلتوریسم

کاشت درختی به یاد محسن

esanaei — Wed, 18 Feb 2009 20:19:18 GMT

جمعه گذشته، جمعی از دوستان دوچرخه سوار از مناطق مختلف کشور، به پیشنهاد نسیم و جعفر عزیز، که در آستانه اتمام سفر هفده هزار کیلومتری خود به دور دنیا هستند، در مسیر یزد - اردکان هم رکاب شدند تا نهالی را به یادبود محسن بر سر مزارش بکارند. آنها صبح روز جمعه از یزد حرکت کرده و پس از طی حدود 60 کیلومتر، در حوالی بعدازظهر به اردکان رسیدند و مستقیماً در محل آرامگاه محسن عزیز گرد آمدند. در ابتدا آرش خزائی، سرپرست گروه دوچرخه سواری آنادانا، متن زیبایی را قرائت کرد و پس از آن خانم ادریسی، توضیحاتی در مورد مراسم دادند و سپس سه نهال به یاد محسن در کنار آرامگاهش کاشته شد.

از همه دوستانی که در این برنامه شرکت کرده بودند و یا دورادور ابراز لطف کرده و بدینوسیله یاد محسن عزیز را گرامی داشتند صمیمانه سپاسگزاریم؛ یاد او با وجود دوستانی اینچنین، برای همیشه زنده باقی خواهند ماند.

سفرنامه گلستان - 2

msanaei — Mon, 19 Jan 2009 19:49:57 GMT

سلام

چند روز پیش میزبان دو دوست عزیز بودیم که برای دیدن غار اشگفت و همچنین مناطق دیدنی دیگر به یزد آمده بودند. آرش و فرهاد خزایی که امیدوارم همیشه موفق و سالم باشند.

و اما ادامه سفرنامه گلستان به قلم آرش عزیز

در میانه راه به روستای زیبای قلعه نو خرقان رسیدیم و به مزار شیخ ابوالحسن خرقانی، یکی از علما و عرفای خرقان و ایران رفتیم که واقعاً فضای معنوی عجیبی داشت. نکته جالب توجه این بود که دختران در مزار ایشان لباس سفید می پوشیدند و هرکس به مزار این عارف میرفت، موقع برگشتن، عقب عقب بر میگشت و اینطور احترام خود را به ایشان نشان میداد. وقت برگشتن هم پیرزن خوبی که نذر حلوا داشت حسابی به ما محبت کرد.

از قلعه نو خرقان که راه افتادیم. یک جاده خاکی بسیار بسیار خلوت جلویمان قرار گرفت که واقعاً زیبا بود. دو طرف، دشتی صاف بود و یک جاده خاکی که مستقیم از دل دشت میگذشت. 20 دقیقه آخر مسیر تا روستای ابر را هم در شب رکاب زدیم که جذابیت خاص خودش را داشت. شب کنار یک حسینیه چادر زدیم و بعداز صرف شامی که متشکل از که عدس و سیب زمینی بود و فرهاد زحمت آنرا کشید، چون حسابی خسته بودم، مثل سنگ یه گوشه از حال رفتم و خوابیدم....

تابعد

سفرنامه گلستان - 1

msanaei — Sun, 28 Dec 2008 17:45:18 GMT

سلام
آرش و فرهاد عزیز لطف کرده اند و سفرنامه سفرشان به استانهای سمنان و گلستان و مازندران را که برای گرامیداشت یاد محسن برگزار کرده بودند؛ برایمان فرستاده اند؛ سعی میکنیم اون رو در قالب چند پست توی وبلاگ محسن بگذاریم.

***

87/6/12

به امید خدا سفرمان را شروع میکنیم. بعد از طی کردن کلی مشکلات، سفر شروع شد. از همین اول حضور خداوند را میبینیم. خیلی مسائل پشت سر هم و به سرعت، حل شد. مرخصی ام جور شد؛ دوچرخه ام درست شد؛ وسایل جور شد و ....
خدا همیشه با ماست و ما بندگان گنهکار زود فراموش میکنیم.
ساعت 17:30 روز 12 شهریور ماه، صبح راه افتادم و ساعت 1:30 دقیقه، تهران بودم. اشتباها به جای ترمینال آزادی، رفتم سمت آرژانتین و چقدر وحشتناک بود، رکاب زدن در بزرگراه همت، مخصوصا خروجی های بزرگراه که حسابی ترسیدم. اما با همه اینها رسیدم منزل مادربزرگ، یک ساعت بعد هم با فرهاد رفتیم پیش محمد و یاشار؛ که به دلیل مشکلات شخصی نتونستند همراهیمون کنند. یاشار بلیت اتوبوس شاهرود را برایمان گرفته بود که خیلی شرمنده اش شدیم.
فردا صبح زود از خواب بیدار شدیم و به سمت ترمینال آرژانتین راه افتادیم. گذر از بزرگراههای پر رفت و آمد و تو در تو خیلی آسان نبود. با هر مشقتی بود به ترمینال رسیدیم و اتوبوسمان را پیدا کردیم، کلی با شاگرد راننده و خود راننده عزیز در مورد حمل دوچرخه ها تا شاهرود چانه زدیم و قیمت 20000 تومان اونها رو به 15000 تومان رسوندیم.
به شاهرود که رسیدیم دنبال راه بسطام گشتیم...
ناهار را جلوی بخشداری بسطام خوردیم و ساعت 4 بعدازظهر به سمت روستای ابر به راه افتادیم...

تا بعد

به یاد او*

esanaei — Sun, 05 Oct 2008 15:22:18 GMT

سفر به سه استان سمنان، گلستان، مازندران با شعار به یاد خورشید و برای پاسداشت روح بزرگ محسن سنایی اردکانی، دوست خوب سفر کرده مان انجام شد. سفری که بسیار خیال انگیز و شگفت آور بود. قبلاً و در سفرهای پیشینمان حداقل یک حادثه در حد پنچری لاستیک دوچرخه پیش می آمد (بماند که حتی پارگی دست و تصادف هم داشته ایم) اما در این سفر حتی لاستیک دوچرخه هایمان هم کم باد نشد. پولمان هم کم نیامد؛ کسی مزاحممان نشد و برعکس خیلی ها تشویقمان هم کردند. همه چیز خوب و روحانی بود.

خدا همواره با ما بود و روح پاک محسن عزیز. شاید به خاطر اینکه این سفر با یاد و نام او همراه بود. سفر ما حدوداً 720 کیلومتر رکاب زدن و 700 کیلومتر استفاده از اتوبوس بود. اما در طول همه این مسیر هیچ اتفاقی نیفتاد. زندگی محسن برای ما درس بود، مرگش درس بود و حتی یادش هم برکت است. به خدا قسم همه اینها را نه به خاطر اینکه حالا دیگر نیست می گویم. درست است متاسفانه ما مردمی مرده پرستیم، اما این تعاریف من از این رو نیست و دلیل اثبات آن دوستیمان در دوران حیات بود. محسن هنوز هم به ما می آموزاند. یادم نمی رود که اصلاً در قید نام و نشان نبود. خیلی ساده سفر می کرد و هیچ ادعایی نداشت. کم حرف می زد و حتی برای یکبار جمله ای ناپسند از او نشنیدم. در شرایطی که همه مان (از آن جمله خود من) آب خوردن یکدیگر را با حسرت می پاییدیم، محسن زیر پل راه آهن سهمیه آب خود را می بخشید. نمازش را در کویر یادم نمی رود. هوا گرگ و میش بود و فضا حال و هوای صبح را داشت و محسن نماز صبح می خواند. آخرین تصویر چشمانش هنگامی که در آغوشم بود را از یاد نمی برم و آغوشش چه گرم بود و من هنوز نشسته ام که محسن دوباره در آغوشم بکشد و حظ دیدار دوباره را ببرم. خدا می داند آیا در عالم دیگر این سعادت نصیبم می شود؟ ... و من هنوز به انتظارم.
حالا وظیفه ما پاسداشت دستاوردهای اوست. باید آنها را بیاموزیم و بیاموزانیم. که نسل آینده تهی نباشد از اخلاق، که طبیعتگردی و ورزش نشود عرصه مدعی گری و اینکه خدا را با همه چیز و همه چیز را با خدا ببینیم؛ اینکه ببخشیم وقتی خود نیازمندیم و اینکه سرکوب کنیم هوای نفس را وقتی می شود در آن غرق بود.

این وظیفه همه آنهایی است که با محسن بوده اند و آنها که بیشتر بوده اند وظیفه سنگین تری دارند. نکند فراموشمان شود. نکند در کوچه پس کوچه های زندگی یادش را مانند سکه دوران کودکی گم کنیم. نکند فراموش کنیم که انسان نسیان کار است. اصلاً مهم نیست که ما ناممان چیست و در چه شهر و کشوری و در چه زمانی متولد شده ایم؛ مهم این است که چه تاثیری در دیگران گذاشته ایم و این تاثیرات است که مهم است. درس هایمان را دوباره مرور کنیم. فردا که برسد مردود امتحان زندگی نباشیم. دوستانمان را فراموش نکنیم حتی اگر در کنارمان نباشند. یاد او همیشه با ماست و باقی خواهد ماند و من هنوز منتظرم که بیاید و همدیگر را در آغوش بکشیم...

* نوشته شده توسط آرش خزائی، سرپرست گروه دوچرخه سواری آنادانا

esanaei — Sun, 21 Sep 2008 21:28:18 GMT

سفر بچه های گروه آنادانا به گلستان ایران و به یاد محسن، هفته گذشته به پایان رسید. از همه دوستانی که در این سفر شرکت کردند و بدینوسیله یاد محسن را گرامی داشتند، سپاسگزاریم و برایشان آرزوی سلامتی و شادکامی می کنیم.

هزار مسجد (2)

msanaei — Wed, 20 Aug 2008 18:58:18 GMT

سلام
این اولین باریه که میخوام گزارش سفر بنویسم، گزارش ناتمام سفر محسن به هزار مسجد.
من زیبایی تقسیم لذتها رو از محسن یاد گرفتم. به خاطر این و به خاطر بیان افکار و ایده های قشنگش برای یک زندگی ساده تصمیم دارم به نوشتن گزارشها به یادش ادامه بدم.

واما ادامه سفر هزارمسجد:
سه شنبه 14 خرداد 87 ساعت 3 از قوچان(خراسان رضوی) به سمت روستای حصار میانکوه رفتیم تا به قله بابابلند و شاه حسن صعود کنیم، بعد از دو ساعت پیاده روی، شب رو در دربند (دره) اطراق کردیم.
صبح بعد از 3 ساعت پیاده روی به مسیری رسیدیم که باید دست به سنگ می شدیم، به علت سنگینی کوله های 3 روزه و شیب تند، حرکت کند بود.

بعدازظهر حوالی ساعت 5 بود که به چادرهای عشایر رسیدیم و با مهمان نوازی گرم آنها روبرو شدیم. با اصرار زیاد شب را با آنها گذروندیم. محسن مثل همیشه شیفته آدمهای ساده و خاکی بود. زن عشایر بر عکس همه که از اون نحوه زندگی خسته بودند، لذت میبرد و به گفته خودش "هر وقت میرم شهر و از گوسفندها و مرتع دور میشم احساس دلتنگی میکنم".

صبح روز بعد وقتی که از خواب بیدار شدیم، مه تمام منطقه رو گرفته بود. ما به طرف جنگلهای کماسب که پوشیده از درختان ارچه(ارس)بود حرکت کردیم.

حیات وحش این منطقه عبارتند از انواع مارهای افعی و کفچه مار(گونه ای از کبری) بز کوهی، پلنگ، گرگ،شغال، کفتار و....

در مسیر حرکت به سوی رشتخوار مسیر مالرو (راه گله از روستا به مراتع) منحرف شدیم و در مسیر برگشت به تنگه هایی برخورد کردیم که بسیار جذاب و مهیج بودند.

شب رو مجبور به اطراق در این تنگه شدیم.

حوالی ظهر فردا به روستای سرسبز رشتخوار در کوهپایه های هزارمسجد رسیدیم. روز بعد از رشتخوار به طرف روستای یدک (یکی از سرچشمه های اترک) حرکت کردیم که در این مسیر از یک رشته کوه دیگر عبور کردیم. طبیعت جنگلی کم کم به مراتعی با گیاهان متنوع تغییر پیدا میکرد.

آخرین بخش این سفر هم اتراق در روستای یدک بود.
با آرزوی روزهای پر سفر برای شما
تا بعد ... .

علی(دوست محسن)

***

برای علی عزیز که در سفرهای زیادی با محسن همرکاب، همنورد و همسفر بوده و زحمت ارسال گزارش تکمیلی هزارمسجد را کشیده، آرزوی سلامتی و شادکامی دارم. منتظر گزارشهای بعدی علی از سفرهاش هستیم.

msanaei — Thu, 14 Aug 2008 18:41:18 GMT

بسم رب العرش العظیم

روحش پرید و خاطره اش مانده یادگار این لوح سرنوشت اوست، زمکتوبِ کردگار
گویی سروش دهر چنـین میدهد نـدا بـــــاید کــــــــــه بود در ایـــن عرصه بردبار

قریب به دو ماه از هجران محسن گذشت و یاد و خاطره اش برایمان همچون کتیبه ای محکوک، ماندگار می باشد، از اینکه به علت تألمات روحی و مسائل جنبی توفیقی حاصل نشد، تا از یکایک دوستان و سروران گرامی که در مراسم مختلف او شرکت صمیمانه فرمودند و یا از طریق وبلاگ اظهار همدردی و لطف داشته اند، قدردانی بعمل آید؛ بنابراین لازم دانستم مراتب سپاس خود، مادر بزرگوار و برادران صمیمی اش را بدینوسیله اعلام نمایم تا حق مطلب ادا شده باشد. با آرزوی سلامتی و طول عمر شادمانه برای همه عزیزان.

محمد سنایی

بیاد محسن عزیز

esanaei — Sat, 09 Aug 2008 05:20:18 GMT

چهل روز دوری و فراق جانسوز ناخواسته از پرواز غروب گونه عزیزمان که همراه با غروب آفتاب جمعه 87/3/31 با مشیت الهی از بلندای کوه های چک چک به سوی نقطه اوج تکامل خود بود که تحمل آن جز با لطف الهی میسر نبود، گذشت و معتقدم که او به آن درجه از پاکی و اعتقاد و ایمان رسیده بود که قفس تن او دیگر یارا و ظرفیت تحمل آنچه که در زندگی دنیوی می گذشت، نداشت لذا روح پرواز به سوی ملکوت اعلی را برگزید و او را به دریای رحمت حق متصل نمود ولی داغی جانسوز و مصیبتی جانکاه برای همه بود.
دوستان و همسفران سابق او با شنیدن این خبر، دریای محبت های خود را از طریق پیامهای صمیمانه و گرم و یا تحمل راه دور و دراز و حضور در مراسم تشییع پیکر پاک او و مراسم دیگر، نثار نمودند و مرهمی بر قلب با ایمان و صبور مادر بزرگوارش که براستی جز لطف خداوندی نمی تواند اینگونه تحمل و صبری را در چنین مصیبت سنگینی میسر سازد؛ نهادند. همدردی همه اقوام و دوستان محسن، پدر دردمند و داغدیده و برادران عزیزش را کمک کرد که تحمل غیبت نابهنگام او را پیدا کنند امری که شاید هنوز تصور وقوعش برای ما جای شک دارد ولی اراده خداوندی چنین مقدر شده بود که او بسوی حق پرواز کند.

لذا بر خود واجب دانستم از کلیه بزرگوارانی که همراه و همدرد و حتی صاحب عزا در این واقعه جانسوز بودند، تشکر نموده و از درگاه حضرت حق برای همه عمر با عزت و زندگی بانشاطی را طلب نمایم زیرا در خود توانی در قبال اینهمه محبت و پاکدلی جز تشکر و سپاس و دعای خیر نمی بینم.

گلی به دست من آید چو روی او هیهات

هزار سال اگر اینچنین بهار آید

هیهات ان یاتی الزمان بمثله
اِنّ الزمان بمثله لعَقیم

مصطفی حائری اردکانی (دائی محسن عزیز)

کوه ها هم تنها می شوند ...

esanaei — Tue, 15 Jul 2008 11:54:18 GMT

آفتاب، آرام آرام در انحنای ماسه زارهای افق فرو می رفت. هوای کویر، رو به سردی می کذاشت. ستارگان یک به یک ظاهر می شدند. همگی خسته و کوفته از کیلومترها پیاده روی، گوشه ای دراز کشیده بودند. یکی غذا را حاضر می کرد که هر چه زودتر بخوابیم؛ یکی برای خودش می نوشت؛ یکی آواز می خواند .... و شب فرارسید. آسمان، دیگر نقطه سیاهی نداشت. گستره کویر، از کورسوی ستارگان بی نهایت، سپید شده بود. به آسمان نگاه می کردیم . یکی پرسید: این دب اکبر و ستاره قطبی که می گویند کجاست؟ دیگری گفت : پس چرا امشب ماه در آسمان نیست؟ یکی هم می پرسید : چرا ستارگان سوسو می زنند؟ ... و او آرام گفت : راستی، ستاره ها هم می میرند ؟

آری؛ ستاره ها هم می میرند و چقدر مرگشان کمیاب است. قلم زدن در توصیف دوست و برادری که سالیان سال با هم بودیم و بواسطه خاطراتش هر از چند گاه دست از هر فکر دیگری می کشی، چقدر دشوار است ! ... شریعتی چه زیبا گفت که "لطافت زیبای گل در زیر انگشتان تشریح، می پژمرد".

چیزی که بیش از نبودش آزارم می دهد، شرح و تفصیل و داستان پردازی مرگ اوست. هزارها "اما" و "اگر" و "ای کاش" می گویند. می گویند بی احتیاطی کرد! چه مسیری را انتخاب کرد! او که کم تجربه نبود! ... و به راستی که چقدر کلمات در برابر عظمت روح این انسان، کوچک جلوه می کند. کافی بود یک بار هم نورد و هم سفرش باشی تا هیچ گاه اجازه به زبان آوردن این کلمات را به خود ندهی؛ چقدر آسان قضاوت می کنیم، چیزی که در حیاتش، بیش از هر چیز دیگری از آن رنج می برد. او در این سفر، برای همیشه رفت و هیچ از خود باقی نگذاشت تا مگر جوابی در برابر اینهمه پرسش بی پاسخ باشد و چه عبارتی بهتر از نوشته اش در گوشه ای از دفترچه خاطراتش می تواند پاسخی برای گوش های منتظر باشد ... به 16/11/1381 برمی گردم؛ زمانی که نوشت : "من این جمله زیبا را که می گویند خدا را در هر چیزی می توان دید، روز جمعه ای برایم مسلم شد و جایی از کوه رفتم که دیگر نمی شد ... و بایستی در برابر عظمت خداوند متعال تسلیم شد و شدم".

سالها تحصیل کرده بود و پای صحبت یک دهاتی که می نشست، انگار شاگردی اش را می کرد. چه کوتاه زیست و برای من هیچ جای شگفتی نیست. در همین زمان کوتاه حیاتش به حقیقتی دست یافت که انگار برای ادراک آن به سالهای سال عمر نیاز داریم و چه بسا به آن دست نخواهیم یافت؛ حقیقتی که در قالب کلمات نمی گنجد؛ حقیقتی که بواسطه آن از لحظه لحظه عمرش لذت برد.

هر گاه زبان به اعتراض از مشکلی می گشودی تا منتهای صحبتت صبر میکرد. آنگاه خاطره ای از تجربه همان مشکل و به مراتب سخت تر از آن را در گذشته اش برایت تعریف می کرد، از شکایت بی موردت شرمنده می شدی. روزی که خسته از درس و مدرسه و معلم های تکراری با محسن به کوه و دشت زدیم را هنوز یادم است، ظهر بود می گفت : اگر مدرسه بودی، سر کلاس دو معلم حاضر شده بودی و تا اینجای سفرمان، پای صحبت سی استاد طبیعت نشسته ای. از هیچ کس کینه ای به دل نداشت و از بسیاری، زخم زبان شنید. در مقابل درگاه معابد هزاران ساله خربس¹پاهایش را از صخره ای آویزان کرده بود. شب بود دریا از دور به چشم می آمد و هیچ صدایی شنیده نمی شد. می گفت : "چه معنی دارد کسی راجع به دیگری قضاوت کند، بگذارید هر کسی آنگونه که خواست زندگی کند". چقدر خسته بود.

یک شبه بار و خورجین اش را می بست و ده ها روز اغلب به تنهایی کوه و دشت را رکاب می زد و همیشه دستش از خاطرات و تجارب کوچک و بزرگ، پر بود. زمانی که برمی گشت، می گفت و می گفت؛ از بازی با کودکان عشایر خراسان، از چای خوردن با دورافتاده ترین ساکنان کویر، از شب نشینی با مرزنشینان تایباد و ...

***

پیرمرد، ما را به پشت بام کاهگلی خانه اش برد؛ صدای بع بع گوسفندان و شادی بچه ها سراسر ده را پر کرده بود. از آن بالا می شد جوانانی را دید که خسته و کوفته از اطراف، به ده باز می گشتند. آن آفتاب جهنمی کویر، دیگر رمقی نداشت، پیرمرد دست را سایه چشمانش کرده بود و با دست دیگرش دوردست ها را نشانه می رفت و راه فردا را به ما نشان می داد و مگر تماشای دستان پینه بسته و چهره رنجدیده ولی خندان پیرمرد حواسی برای شنیدن حرفهایش باقی گذاشته بود !

گفت : "بروید؛ ولی با کوچکترین بی احتیاطی شهید می شوید ..."

او هم گفت : "عشق جوانی است دیگر !"

و پیرمرد لبخندی زد و هیچ نگفت. بعدها خودش می گفت : دیدی! دیدی چطور عشق جوانی را درک کرد و هیچ نگفت؟! حالا به یک شهرنشین همین ها را بگو ... و خندید و هیچ نگفت ... .

سالهای سال با هم بودیم و تنها حسرت یک لحظه از آن را می خورم ! آن آخرین لحظه ای که کوله اش را بست ، گفت : "بیا تو هم برویم، مهتاب است" و من نرفتم. حسرت آخرین خداحافظی ، حسرت یک نگاه بیشتر به چهره اش، چهره اغلب آفتاب سوخته و خسته ای که اگر نمی شناختی اش در پشت آن سادگی، هیچ حکایت از استواری اراده و روح بلندش نمی کرد. او رفت. در آخرین روز بهار، در غروب بلندترین روزها، روزی که به تعبیر اساطیر - و چقدر عاشق اساطیر بود - ، روز چیرگی خیر بر قوای شر بود.

چقدر بزرگ بود و ما کوچک مانده ایم. چقدر جهان کوچکمان را محصور در نام و القاب پوشالی و خودساخته های پوچی کرده ایم که همیشه از آنها بیزار بود. همیشه می گفت : کاش سالهای سال پیش متولد شده بودم. و چه بهتر که نشد! تا مگر ما را به نگاهی در درونمان وادارد، تا مگر به ما بگوید که در لابلای این جمعیت به ظاهر متمدن امروز، هنوز انسانی یافت می شود که به معنای انسانیت رسیده باشد.

کودکانی که امروز، ساعت ها محسن همبازیشان بود، فردا از کسی خواهند شنید که با آن دستان نخراشیده ای که کوه ها تراشش داده بودند نوازش می شدند، از کسی که در همهمه دوستان و نزدیکانش، تنها بود؛ از کسی که موسیقی آرام بخش او، سکوت کوچه پس کوچه های متروک کاهگلی بود، از کسی که در آغوش کوه، آرام گرفت.

چقدر ساده زیست و چقدر ساده رفت. هنوز یک روز نگذشته بود؛ همه سیاهپوش بودند، گریه هایی که تمامی نداشت، اقوام و آشنایانی که می آمدند و می رفتند. او دیگر در میان ما نبود، اشک ها را کنار زدم، قرآن را برداشتم و آن را گشودم. باز آمد : "سوگند به فرشتگان صف در صف".

احسان - دوست، برادر و عکاس اختصاصی محسن !
1 - غارها و معابد چندین هزار ساله خربس واقع در جزیره قشم

esanaei — Wed, 09 Jul 2008 15:49:18 GMT

***
بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای محمد سنائی

دیرهنگام خبر اسف بار درگذشت فرزند عزیزتان را دریافت کردم و تأخیر در عرض تسلیت و همدردی به همین سبب بود. میدانم که این حادثه تابسوز و تحمل آن دشوار است ولی امیدوارم که لطف حق مدد کند و بر شکیبایی جنابعالی و مادر بزرگوار آن عزیز و همه بستگان بیفزاید و رحمت واسعه خود را نصیب روح پاک آن عزیز گرداند. مراتب تسلیت مرا بهمه بازماندگان معزز ابلاغ نمایید.

ایام عزّت مستدام
سیدمحمدخاتمی- 1387/4/8